Narda begeleidt mensen met hiv: "Ze denken vaak ‘ik ga dood’"

Narda van der Meché is verpleegkundig specialist hiv in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis in Amsterdam. Ze begeleidt mensen met hiv.

“Als mensen positief getest zijn op hiv, komen ze in eerste instantie hier. Ik doe vaak de eerste opvang. Mensen zijn nog bibberig van het nieuws en vaak heel verdrietig. Het eerste wat ze denken is: ik ga dood. Dat is niet zo, maar ze weten vaak nog weinig over hiv. Ze krijgen een kopje koffie of thee en kunnen hier eerst het nieuws verwerken.

Ik kijk waar mensen aan toe zijn

Een ziekenhuis is heel bedreigend. Er moet ineens van alles. Je moet bloed laten prikken, foto’s laten maken… Daarom doe ik het langzaam aan. Ik kijk waar mensen aan toe zijn. Wat weten ze er al van? Met welke informatie kan ik ze geruststellen? Als ze ziek zijn, halen we er meteen een arts bij. Er worden testen afgenomen om onder meer te bekijken hoe het met hun afweer gesteld is. Na een paar dagen komen de eerste testresultaten binnen en binnen drie weken zien ze de arts. Ik zorg voor medische en psychosociale begeleiding en geef voorlichting. Daardoor krijgt het een plek in hun leven.

De enige die het weet

Sommige patiënten zie ik al twintig jaar. Soms ben ik de enige die weet dat iemand hiv heeft, omdat hij of zij het aan niemand durft te vertellen. Dan is mijn kamer de plek waar iemand even helemaal zichzelf kan zijn. Ik zie mensen uit alle lagen van de bevolking. Ze zijn vaak heel open en vertellen me veel. Ik probeer hen bij te staan met mijn ervaring.


Fijn als ik mensen weer rustig krijg

Een groot deel van mijn werk bestaat uit uitleg over de medicatie, maar allerlei onderwerpen komen ter sprake. Hoe vertel je het je omgeving? Aan wie vertel je het wel en aan wie niet? Zeg je in het café meteen dat je hiv hebt als je net een leuke jongen hebt ontmoet? Durf je het je ouders niet te vertellen, maar heb je ze wel hard nodig? Dan is het misschien toch beter om het ze wel te vertellen. Over dat soort dingen hebben we het. Ik kan ze vertellen hoe het bij andere mensen ging. Dat stelt vaak gerust. Ik geef ook voorlichting aan familieleden of aan een nieuwe partner. Soms zijn mensen radeloos. Het is zo fijn als ik ze dan weer rustig krijg en ze op de goede weg kan helpen.”.
 

Tekst: Sanne Prins, Mijn Geheim.

 

Delen