Manon heeft hiv: ‘Er kleeft zo’n stigma aan’

Manon (34) en haar man hebben drie kinderen van elf, negen en zes jaar oud. Een normaal en gezellig gezin, met één kanttekening: Manon en haar man hebben allebei hiv en houden dat voor de buitenwereld verborgen.

Alles ging me voor de wind

Ik was twintig en bezig met een hbo-opleiding. Ik had net een leuke nieuwe vriend en alles ging me voor de wind. Ik was alleen vaak heel moe. Daarnaast had ik ook buiten mijn menstruatie om bloedingen. Daarom liep ik bij een gynaecoloog en liet ik me testen op een aantal soa’s, waaronder hiv. De uitslag kreeg ik pas twee weken na de test. Ik werd gebeld. We waren op dat moment bij mijn vriend. “Het is niet goed”, zei ik tegen hem. “Je wordt alleen gebeld als het ernstig is.” Hij dacht dat het wel los zou lopen en ik ging alleen naar de poli.

Ik was in shock toen ik de uitslag te horen kreeg

Vanuit het ziekenhuis ben ik huilend naar mijn ex-vriend gelopen. Het kon alleen maar van hem zijn, want uit de testresultaten bleek dat ik al langer hiv had en hij was mijn eerste vriendj e geweest. Mijn ex reageerde heel laconiek: “O, dan zal ik me ook maar laten testen.” We hadden een problematische relatie achter de rug. Het was een prachtige jongen en ik was tot over mijn oren verliefd op hem. Hij was profvoetballer, maar kon niet omgaan met zijn succes. Hij bleek drugs te gebruiken en er was altijd gedoe met geld. Toen ik uiteindelijk achter zijn drugsgebruik kwam, heb ik er meteen een punt achter gezet. Later kwam ik erachter dat hij al acht jaar wist dat hij hiv had. Dat is het ergste, dat je iemand vertrouwt. Ik had mezelf nota bene laten testen voordat we na acht maanden zonder condoom gingen vrijen. Hij zei dat hij dat ook had laten doen en dat hij gezond was. Maar dat was dus een leugen.
 

Na het verdriet komt de acceptatie

Mijn nieuwe vriend reageerde heel lief en goed, maar je wereld staat op zijn kop. Ik kreeg medicijnen. In het begin had ik veel last van bijwerkingen: misselijkheid, diarree en vermoeidheid. Afgezien van de vermoeidheid verdwenen alle klachten vrij snel en ik pakte mijn leven weer op.


In die tijd dacht je nog dat je met hiv korter zou leven

Ik wilde heel graag kinderen. Dankzij de medicijnen was het virus teruggedrongen en zelfs onmeetbaar geworden. In principe kun je dan op de natuurlijke manier zwanger worden, zonder dat je partner risico loopt op besmetting. Voordat ik wist dat ik hiv had, hadden we onbeschermd gevreeën, dus er was wel een kans dat hij het destijds had opgelopen, al was die kans klein. Vrouwen brengen het virus minder snel over op hun partner, dus we hadden goede hoop dat hij het niet had. Toch wilde hij zich niet laten testen.
 

Ons eerste zoontje was al geboren toen mijn vriend ziek werd. Hij kreeg griepachtige klachten en ik vermoedde dat het foute boel was. En hij bleek inderdaad ook hiv te hebben. Hij had me vanaf dag één gesteund en nu bleek hij het te hebben gekregen van mij! Dat was zo’n klap.
 

Samen kwamen we die klap weer te boven

We hebben drie prachtige kinderen gekregen en zij hebben geen hiv. Mijn man en ik gaan er wel anders mee om. Hij praat er met niemand over, niet eens met zijn familie. Ik ben vrijwilliger bij de hiv-vereniging en ontmoet en begeleid veel mensen met hiv. Bij de vereniging ben ik er open over, maar in mijn directe omgeving ligt dat anders. Alleen mijn broer en een tante van me weten het. Mijn ouders zijn te oud, ik wil hen niet ongerust maken. Tegenover vrienden ben ik heel terughoudend. Ik ben door schade en schande wijs geworden. Zo hebben we het ooit verteld aan vrienden met wie we veel omgingen. Een paar maanden later zagen we ze niet meer. Dat is toch frappant. Op de crèche heb ik het weleens per ongeluk verteld aan een medewerkster. Die raakte helemaal in paniek. “Iedereen moet het weten”, zei ze. En: “We moeten voorzorgsmaatregelen treffen!” Gelukkig heb ik haar ervan kunnen overtuigen dat dat geen goed idee was en dat mijn zoontje geen hiv heeft.
 

Er kleeft zo’n stigma aan hiv

Veel mensen hebben nog het beeld van vroeger voor ogen: mensen die bij bosjes aan aids stierven. Ze weten niet dat het onmogelijk is om in het dagelijks verkeer besmet te raken. En dat het virus door de medicatie uit je bloed is. Daarom vertel ik het nog niet, hoewel ik eigenlijk vind dat ik ervoor uit moet komen, juist om de strijd aan te gaan met vooroordelen en onwetendheid. Maar als je kinderen hebt, ligt dat een stuk lastiger. Wat zouden zij dan op het schoolplein naar hun hoofd krijgen? Daar wil ik ze tegen beschermen. We wonen in een dorp en dat maakt het lastig om het verborgen te houden. Een medewerkster van de apotheek heeft ook een kind op school. Ik weet dat zij het weet. Dan hoop je dat zo iemand haar mond houdt. Dat er niet over geroddeld gaat worden.
 

Ik heb een normaal leven, hiv is geen hoofdzaak

Ik slik mijn medicijnen trouw. Toch heb ik het idee dat ik een geheim met me meedraag en dat is niet fijn. Mijn oudste gaat volgend jaar naar de middelbare school. Hij is oud genoeg om het te kunnen begrijpen en daarom wil ik het binnenkort aan hem vertellen. Ik wil geen geheimen hebben voor mijn kinderen.
 

Laatst zaten mijn man en ik op de bank naar een of andere realityshow te kijken. Toen zeiden we tegen elkaar: eigenlijk zouden ze ons voor zo’n show moeten vragen. Twee hiv-ouders die een ontzettend normaal leven leiden. Dat zou wat vooroordelen wegnemen! 
 

Uit privacyoverwegingen is de naam in dit verhaal gewijzigd.
 

Tekst: Sanne Prins, Mijn Geheim.

Meer over leven met hiv

Delen